سلام به موسى کاظم
سلام
به مولاى عشق
سلام به فصلِ سبز امامت
سلام به طمانینه ایجادِ کلام
سلام به تکاپوى نیایش و عبادت
سلام
به تو که در جادههاى روشن نور جارى هستى
و حنجرهات پنجرهى عبور وحى
سلام
به عظمت خلقت
به دوردست آرزو
سلام
اى حضور پیامبر گونهى امامت
اى که عطوفتت کلمات را به آسمان مىبرد
و ذرات عالم را بر زمزمهى توحید وا مىدارد
سلام
اى که چشمانت فانوس هدایت است
و تاریکىها در پرتو روشن چهرهات از هم شکافته مىشوند
سلام
اى که کلامت پتکى آهنین است بر کوهساران مکاشفه
سلام
اى رسالت عظیم
اى خنکاى مهربانى
اى فرو خورندهى خشمها
اى که صبر از تو درس تحمل مىگیرد
و جهان در حضورت آسوده خاطرى را تجربه مىکند
سلام
اى آسایش مطلق ذرات
اى دلیل آرامش عالم
سلام
به تو که فریادت صاعقهوار بر تاریکناى جهل تازیانه مىشود
و زلالینهى اشکهایت نیایش را در اقیانوس شناور مىکند
سلام
اى دلیل چرخش زمین
و علت گردش زمان
سلام
اى روح متمرکز در سفالینهى تن
اى رویاى جارى در کلمات
اى تقدس زیستن
سلام
به تو که خواب غفلت را از چشمها کنار مىزنى
به تو که بلاغت کلامت اندیشه را متمرکز مىسازد
سلام
اى جان منتهى به بهشت و روشنى
اى تجلى گاه نور
اى تکثیر مهربانى
سلام
اى که سرت به عظمت هستى به معراج تن پیوند مىخورد
سلام
اى که آسمان بر شانههاى بلندت زیسته است
سلام
اى که امانت الهى عشق در تحمّل قلب صبورت جارى است
سلام
اى موسىکاظم
سلام
خوب که گوش کنى صداى تاریخ را مىشنوى
صداى ضجههاى زمان را مىشنوى
صداى هق هق ثانیهها به گوشت مىرسد
مىشنوى گزارش اندوه بار زیستن در تاریکناى هستى را
مىشنوى صداى زمزمههاى شبانه مردى را
که امام موسى نامش بود و لقبش کاظم
مىشنوى طنین فضیلتهاى مادرش حمیده را
مىشنوى آوازه بزرگى پدرش صادق را
مىشنوى طنین نفسهاى متمرکز تکاپو را
در حوزههاى علم و دانش
بر جلسات آسمانى علم و ایمان
خوب که گوش کنى
از دل تاریخ مىشنوى زمزمههاى راسخ اعتقاد را
دلت مىخواهد خورشید شوى
به آسمان بروى
فریادهایت را شعاع درخشان کنى
و انرژى کشف و شهودت را به همهى ذرات عالم ببخشى
در خودت به هیجان مىآیى
فریاد مىزنى
در تکبیر خویش حل مىشوى
و قطارى از کلمات را قافله سالار مىشوى
خوب که گوش فرادهى
تاریخ را درمىنوردى
ناگهان فرو مىریزى
زانویت خم مىشود
آسمان دور سرت مىچرخد
مىشنوى که پنجرهاى بسته شده است
و روح بلند آسمانى مردى به پرواز درآمده است
که کوه راه جهل را به سمت روشنى رهنمون بوده است.
تمام جهان را مىپیمایى
از زمان عبور مىکنى
راه کلمات را مىبندى
به سراغ غمگینترین مرثیه مىروى
امانت بزرگى است
تعزیت عشق
از آبشارهاى زلال اشک پایین مىآیى
پیامبرى مىشوى به رسالتى دیگرگون
اکنون دلت شکسته است
در هیاهو آغاز مىشوى
و او را ندا مىدهى
چگونه از این کوچه بىصدا گذشتى
چگونه عاشقانت را فراموش کردى
اکنون جهان در تاریکى مطلق به سر مىبرد
تو پارههاى نور را فریاد مىزنى
به مجاهده برمى خیزى
اندوهگین شهادت مردى هستى
که مرگ بىاجازه وارد خانهاش نمىشود
باکترى بىاجازه به تجلیل کالبدش نمىرود
بهار عمر بىاجازه بر او نمىگذرد
اندوهگین شهادت مردى هستى
که ثروت زمین و زمان است
چه شب سیاه و غمانگیزیست
صداى عبور عقربهها را مىشنوى
تنت مىلرزد
زمان چه کاروان مهیبى است
وقتى که مرگ بر تو جارى مىشود
آبادى چه اتفاق تلخى است
وقتى خرابى پى در پى دارد
باران گرفته است با لحظههاى شرجىتر از همیشه
درختان خشکیده در باد مىرقصند
و بهار دیگر به این طرفها نمىآید
شب تهى مىشود
از تمامت خود
از تمامت نور
خورشید مه گرفتهترین بغض صبح فرداست
روز شب مىشود
و شب به زحمت به روز مىآید
او به میهمانى دیگر رفته است
او که میزبان شما بود
پشت دیوارهاى خاکسترى فرو مىریزى
سعى دارى که خودت را جا بگذارى
سعى دارى که...
اکنون جهان به پرتگاه نابودى نزدیک است
لحظه مرور سیاهى و تباهى است
مثل این است که چیزى فرو مىریزد
مثل این است که حرمتى به باد مىرود
مثل این است که شهادتى رقم مىخورد
غفلت میلههاى زندان عجیب است
که پرنده را رها کردهاند به حال خود
او رفته است
و تو آه مىکشى
تمامت مرثیه ات را آه مىکشى
چه غروب غمانگیز و تلخى است
چه لحظه خاکسترى تاریکى است
چه غم جانگداز و جانفرسایى
چه اندوه بزرگى
پرواز اندوهگین و باورنکردنى است
زمان سنگین شده است
لحظهها چونان بختکى بر پیکرم آوار مىشوند
مىترسم از سیاهى غروبى که پیش روست
مىترسم از لرزش مرگبار زمین
در مرثیه جدایىات
پیاده روىهاى زمان تهى از شتاب گام هایم مىشوند
تنم ویرانهاى مىشود که یتیمانه در آن به سر مىبرم
تکیدهام در حصار غربت
هستىام بوى تنهایى مىدهد
شهر اکنون بسیار تاریک است
از همه سو دیوار قد مىکشد
چونان علفهاى مرگ
انسانیت: افیون گرفتارى مىشود
تو مىروى و تمامىِ رویاهاى شیرین را با خود مىبرى
آسمان به سختى آبى است
جنگل به سختى سبز است
کبوتر به سختى پرواز مىکند
اقیانوس به سختى آرام است
من به سختى من هستم
و تو که به راحتى تو بودهاى
به سمتِ او پرواز مىکنى
مىایستى بر پاهایت - مىایستى بر قداستِ حضورت
مىایستى بر تمامت انرژىات
پرواز مىکنى چونان قو بر برکه مه آلود ابر
آیندهى سوخته را به من وا مىگذارى
و تقدیر را بدون حضورت
چه غمانگیز رقم مىزنى
اکنون مدار استوا لاغرتر از آنى است
که زمین را ریسمان ارادت باشد
اکنون رنج جهان فورانى است
که از کوهسار خشمآگین مىجوشد
اکنون تو رفتهاى و آنچه مانده است
رنج تاریخ است
دشمنان دوست نما ماندهاند
و بیمارستانى که بىطبیب به سر مىبرد
زمین
گردونهى حیات
بى حضور تو
ارادهاى بر شفا ندارد
نامت کلمهى درمان است
امّا تو نیستى
تا لحظه به تکرار خویش زندگى را جریان بپذیرد
تو رفتهاى
به سرزمین آبى رنگ صداقتها
و اندوهِ بى تو بودن سخت است
خیلى سخت
خیلى سخت
صبح
با زمزمههاى نارنجىِ قنارى
از بستر خواب برخاست
روز
شکوفهى لبخند خود را
به جهان هدیه کرد
هلهلهاى در آسمانها طنین انداخت
زمان دفتر خاطرات خود را باز کرد
که این روزِ طلایى را یادداشت کند
قلبِ زمین چنان طپید
که یک حادثه
یک ناگهان
به بزرگى عشق اتفّاق افتاد
اوّلین نفسهاى کودکى بر پهنهى هستى جارى شد
که چهرهاش آینهدار تجلّى خدا بود
Morning
with orange whispering of canary
woke up
Morning
gifted its smile blossoms
to the world
An applause echoed through the sky
The time opened its memories
so as to note this golden day
The heart of earth beat so
that a happening
a sudden
happened as great as love
The baby’s first breath ran on the entire world
that his face was mirror keeper of God’s manifestation
آسمان، آبىتر از همیشه
زمین، سبزتر از همیشه
باران، پیوند آسمان به زمین
جاهلیتِ حجاز در آستانهى زوال
تیرگى مغلوبِ روشنایى
عدالت، مولودِ قداستِ خاک
او آمد
پیامآور روشنایىها
بشارتِ چندین هزار سالهى خدایان
که در خاک، پنهان زیسته بود
چه انقلابِ شگرفى
در جانِ ذرّات عالم برپا شد
کودکى پا به عرصهى هستى گذاشته است
که تمامى ذرّات هستى برایش لالایى مىخوانند
اعجاز در بند بندِ انگشتانش
زیستن آغاز کرده است
The sky was bluer than ever
The earth was greener than ever
The rain was the link of sky to earth
The barbarism of Hejaz was on the verge of decline
The darkness was defeated by the brightness
Justice, the newborn of earth chastity
He came
the messenger of brightness
the gods few thousands years glad tidings
that had lived hidden in the earth
What a marvelous revolution
happened in the life of specks of the world
A baby was born
that all the specks of the world are lullabying for him
The miracle has started
to live in joint of his fingers
دریچه ها را باز کنید
پنجره ها را بخندانید
کوچهها را با دستانِ نرمِ نسیم جارو کنید
با خیالِ معطرِ دوست از کنارتان مىگذرم
من فرزند ارادت هستم
و چشمانم را به نور ولایت روشن داشته ام
Open the hatchways
make windows laugh
Sweep the alleys with soft hands of breeze
I pass by your side with the perfumed dream of friend
I’m offspring of esteem
and I have lightened my eyes with light of guardianship
پروانه های لبخند را
در سبزهزار حنجرهام رها مىکنم
بهار را با تلفظ نامت
به سینهام مهمان مىکنم
پلک مىزنم
و در هر پلک زدنى
جهان را آیینهى حضورت مىبینم
I release
butterflies of smile
in the meadow of my larynx
I invite the spring in my chest
with pronunciation of your name
I wink
and in every wink
I see the world in the mirror of your presence
شکوفههاى جوان خوب مىدانند
که بهار از کدام سمت مىآید
اشکهاى حنایى من نیز
نسیم را به خوبى مىشناسند
من تمامِ لبخندهایم را در آسمان منتشر کردم
با توّلدِ تو
هر چه را به هر که دادهام پس مىگیرم
اشکهایم را از زمین
لبخندهایم را از آسمان
اکنون دار و ندارم براى توست
The new blossoms know well
which side spring will come from
My henna-color tears
know the breeze well, too
I distribute all of my smiles in the sky
with your birth
I will take back whatever that I have given to others
My tears from the earth
my smiles from the sky
now all I have is for you
سلام
به خندههاى پُرامتداد خورشید
سلام
به لبخندهاى ماه
سلام
به روزهاى روشن نیلوفرى
سلام
به شب های دلبری
سلام به زمین
سلام به آسمان
سلام به اهتزازِ ابر
سلام به تواترِ باران...
سلام
به دستانِ بلندِ کاج
سلام
به درختانِ سر به فلک کشیده
Hello
to the long laugh of the sun
Hello
to the smiles of the moon
Hello
to the bright morning-glory days
Hello
to the charming nights
Hello to the earth
Hello to the sky
Hello to the waving of the cloud
Hello to the succession of the rain
Hello
to the long hands of pine
Hello
to the towering trees
سلام
به سبزترین جوانهى هستى
سلام
به بلندترین سورهى حضور
سلام
به فرزندِ فاطمه
مولودِ کعبه
سلام
به آغوشِ وسیعِ آسمان
سلام
به بسترِ گرمِ زمین
سلام به عشق
سلام به ارادت
سلام به فرزندِ مهربانىها
سلام به پدرِ زمانها
Hello
to the most green bud of the existence
Hello
to the longest sura of the presence
Hello
to Fatima’s child
the newborn of Kaaba
Hello
to the vast bosom of the sky
Hello
to the warm bed of the earth
Hello to love
Hello to admiration
Hello to the child of kindnesses
Hello to the father of times
سلام
به على ابن ابیطالب
سلام
به دیباچهى شکوه
سلام
به کوهسارِ موهبت
سلام
به اقیانوسِ عطوفت...
سلام
به چشمانى که از حضورِ کوثر آب مىنوشد
سلام
به دستانى که بر شاخههاى طوبى تکیه مىکنند
سلام
به گیسوانى که کهکشان را ترجمه مىکنند
سلام به پایان اندوه
سلام به آغاز شادمانی
Hello
to Ali Ebn Abitaleb
Hello
to the preface of magnificence
Hello
to the highland of blessing
Hello
to the ocean of affection
Hello
to those eyes that drink water in presence of Kothar
Hello
to those hands that lean on the branches of Toba
Hello
to those hair that translate the galaxy
Hello to ending of sorrow
Hello to beginning of happiness
از کتاب لبخند کعبه : شایا تجلی
نظرات ()
